گم کن خودت را ...

دنیا خلاصه می شود گاهیدر بغض سنگینی فروخوردهدر گریه های بی امان شبآغوش خالی ی زنی مرده گاهی حواسم نیست رفتی وَدر استکانت چای می ریزمتنها شدن تقدیر شاعرهاستمن امتداد زرد پائیزم خو کرده ام با لرزش دستم